Platonik bir çerçevede yaşama tutunmuş olmam yumurta seviyor olma hakkımı elimden almaz. Türlü seanslarla başımıza bela olan çorap giyme ayinlerini İtalya topraklarına taşımamız an meselesi. Rüzgarın hangi şartlarda bize yön vereceğini düşünmemin gereksizliği kadar seans başına payıma düşen gelirin bir kısmını oportünist çocukları koruma ve geliştirme vakfına aktarmayı düşünmemi de gereksiz buluyorum. Bu kadar ilgisiz kelimenin beynimi ziyarete gelişini ise yadırgıyorum şimdiden. Daha sonraki bölümlerde esefle kınayabilirim de içinde olduğum durumu. Hatta daha ileri gidip belediye çöplüğünde çelik çomak oynatabilirim kendime. Alan verenden kirlidir çok şükür.
: